Je doet wat ooit klopte, maar het voelt niet meer als de weg die je wilt bewandelen. Je bent succesvol, hebt ruime ervaring en weet hoe je doelen bereikt én voelt het alsof je onderweg steeds verder van jezelf bent geraakt. Er is niet één specifieke, grote en meeslepende gebeurtenis, maar het zijn de momenten van aanpassen, dragen en doorgaan waarin jij jezelf soms kwijtraakt. Je verlangt misschien naar meer rust, meer liefde, meer klanten, meer vervulling, meer vrijheid, meer overvloed of een business die weer moeiteloos voelt. Vaak denken we dat we daar harder voor moeten werken, onszelf moeten verbeteren of nóg beter moeten begrijpen. Wat als het niet gaat over méér doen... of méér worden, maar om weer beschikbaar te worden voor je eigen leven.

Want op de momenten dat je jezelf verlaat - door je aan te passen, te dragen of steeds maar door te gaan - ben je niet alleen het contact met jezelf kwijt. Je bent ook minder aanwezig om te ontvangen wat zich al naar jou toe beweegt. Ik geloof niet dat het leven jou voortdurend iets onthoudt. Ik geloof dat veel van wat je verlangt al in beweging is. Maar om het werkelijk te kunnen ontvangen, vraagt het één ding van je: jouw aanwezigheid. Dat jij aanwezig bent in je lichaam, bij jezelf. Niet gevangen in aanpassen. Niet verdwaald in moeten. Niet onderweg naar een betere versie van jezelf. Maar geworteld in de vrouw die je altijd al was. Want wanneer jij terugkeert naar jezelf ontstaat er ruimte voor alles wat al onderweg is naar jou.