Marlen Kooi paarse lotus

Waarom de paarse lotus me inspireert

Lotussen, oftewel waterlelies , houden me al bezig als klein meisje. Mijn ouders hadden een vijver met daarin een paar mooie lotussen. In de zomer mocht ik daar graag naar kijken. Het bijzondere eraan is dat lotussen uit de modder groeien naar het licht. Eenmaal boven water ontstaat er een prachtige kleurige bloem. Ik heb vele middagen doorgebracht in de tuin van mijn ouders in mijn bikini kijkende naar al het mooist in de vijver. Elke keer als ik een foto zie van deze mooie bloem gaan mijn gedachten terug naar die momenten.

Er zijn vele momenten in mijn leven geweest dat ik over een vijver keek die gesierd werd met prachtige bloemen van de lotus. Mijn eerste bedrijf had een logo met een lotus erin en zo kan ik nog meerdere voorbeelden geven.

Al op mijn 17e wilde ik een tattoo laten zetten. Op dat moment moest je 18 zijn en mijn ouders gaven daar geen toestemming voor. Ik kan me zelf nog herinneren dat mijn vader het verminking van mijn lichaam noemde. Mmm een opmerking die ik me nog steeds kan herinneren. Tijdens mijn studie liep ik wel een langs een tattoo shop en keek ik in de etalage naar de tekeningen en foto’s van tatoeages die ze daar hadden gezet. Elke keer gingen de woorden van mijn vader door mijn hoofd. Met als gevolg dat ik niet naar binnen durfde.

In 2007 belande ik op een dieptepunt in mijn leven. Een aaneenschakeling van heftige gebeurtenissen brachten mij uit balans. Prive, gezondheid, familie, werk en vriendschappen. Alles werd letterlijk door elkaar gehusseld. Ik vond mijn eigen pad weer terug en mijn leven kreeg een positieve wending. Mijn leven is nu zo anders dan in 2007. Toch ben ik dankbaar dat ik het heb meegemaakt. Ik weet hoe sterk ik ben en dat keuzes op eigenwijze me verder brengen. Een paarse lotus kwam hierbij telkens terug. Het herinnerde mij aan mijn dieptepunten en vooral aan mijn groei die ik heb doorgemaakt.

Een lotus (ook wel een waterlelie genoemd) groeit vanuit de modder eenmaal boven water gaat de knop open en zie je een mooie kleurige bloem. Echt prachtig om te zien en zo herkenbaar in mijn eigen proces. Ik heb jarenlang een foto van een paarse lotus bij me gehad. Hij zat in mijn agenda die ik in mijn tas overal mee nam. En dus regelmatig onder ogen had. Via via kwam ik in contact met iemand die ook een bloem had laten tatoeëren. Heel mooi met kleur, schaduwen en details. En ja hoor ik heb een afspraak gemaakt bij deze jongeman. Manlief was in eerste instantie niet echt blij. Dat hoorde niet bij vrouwen en wat als je er spijt van krijgt. En ja de woorden van mijn vader speelden ook nog door mijn hoofd. Ik zei: dit is wat ik al jaren wil en nu eindelijk ga doen en ik zou het fijn vinden als je meegaat om mijn handje vast te houden. Want naalden ben ik nog steeds geen fan van.

En mocht mijn vader dit nu lezen. Ja er schittert al een aantal jaren een mooie paarse lotus op mijn lichaam. En elke keer als ik onder de douche stap of zoals nu in de zomer in mijn bikini in de tuin of strand ligt kijk ik er met bewondering naar en weet ik dat ik mijn leven op eigenwijze mag leven.

Lotussen, oftewel waterlelies , houden me al bezig als klein meisje. Mijn ouders hadden een vijver met daarin een paar mooie lotussen. In de zomer mocht ik daar graag naar kijken. Het bijzondere eraan is dat lotussen uit de modder groeien naar het licht. Eenmaal boven water ontstaat er een prachtige kleurige bloem. Ik heb vele middagen doorgebracht in de tuin van mijn ouders in mijn bikini kijkende naar al het mooist in de vijver. Elke keer als ik een foto zie van deze mooie bloem gaan mijn gedachten terug naar die momenten.

Er zijn vele momenten in mijn leven geweest dat ik over een vijver keek die gesierd werd met prachtige bloemen van de lotus. Mijn eerste bedrijf had een logo met een lotus erin en zo kan ik nog meerdere voorbeelden geven.

Al op mijn 17e wilde ik een tattoo laten zetten. Op dat moment moest je 18 zijn en mijn ouders gaven daar geen toestemming voor. Ik kan me zelf nog herinneren dat mijn vader het verminking van mijn lichaam noemde. Mmm een opmerking die ik me nog steeds kan herinneren. Tijdens mijn studie liep ik wel een langs een tattoo shop en keek ik in de etalage naar de tekeningen en foto’s van tatoeages die ze daar hadden gezet. Elke keer gingen de woorden van mijn vader door mijn hoofd. Met als gevolg dat ik niet naar binnen durfde.

In 2007 belande ik op een dieptepunt in mijn leven. Een aaneenschakeling van heftige gebeurtenissen brachten mij uit balans. Prive, gezondheid, familie, werk en vriendschappen. Alles werd letterlijk door elkaar gehusseld. Ik vond mijn eigen pad weer terug en mijn leven kreeg een positieve wending. Mijn leven is nu zo anders dan in 2007. Toch ben ik dankbaar dat ik het heb meegemaakt. Ik weet hoe sterk ik ben en dat keuzes op eigenwijze me verder brengen. Een paarse lotus kwam hierbij telkens terug. Het herinnerde mij aan mijn dieptepunten en vooral aan mijn groei die ik heb doorgemaakt.

Een lotus (ook wel een waterlelie genoemd) groeit vanuit de modder eenmaal boven water gaat de knop open en zie je een mooie kleurige bloem. Echt prachtig om te zien en zo herkenbaar in mijn eigen proces. Ik heb jarenlang een foto van een paarse lotus bij me gehad. Hij zat in mijn agenda die ik in mijn tas overal mee nam. En dus regelmatig onder ogen had. Via via kwam ik in contact met iemand die ook een bloem had laten tatoeëren. Heel mooi met kleur, schaduwen en details. En ja hoor ik heb een afspraak gemaakt bij deze jongeman. Manlief was in eerste instantie niet echt blij. Dat hoorde niet bij vrouwen en wat als je er spijt van krijgt. En ja de woorden van mijn vader speelden ook nog door mijn hoofd. Ik zei: dit is wat ik al jaren wil en nu eindelijk ga doen en ik zou het fijn vinden als je meegaat om mijn handje vast te houden. Want naalden ben ik nog steeds geen fan van.

En mocht mijn vader dit nu lezen. Ja er schittert al een aantal jaren een mooie paarse lotus op mijn lichaam. En elke keer als ik onder de douche stap of zoals nu in de zomer in mijn bikini in de tuin of strand ligt kijk ik er met bewondering naar en weet ik dat ik mijn leven op eigenwijze mag leven.

Posted in