Eigenwijs en oud

Wie oud wil worden moet eigenwijs zijn

Deze titel kwam ik gisteren tegen in een landelijke krant. Het artikel is gewijd aan een wetenschappelijk onderzoek bij inwoners in Zuid-Italië. Het ging om een groep van 29 inwoners tussen de 91-101 jaar die wonen in het landelijk gebied van Cilento. De titel triggerde me, en met een glimlach op mijn gezicht las ik het door.

Deze titel kwam ik gisteren tegen in een landelijke krant. Het artikel is gewijd aan een wetenschappelijk onderzoek bij inwoners in Zuid-Italië. Het ging om een groep van 29 inwoners tussen de 91-101 jaar die wonen in het landelijk gebied van Cilento. De titel triggerde me, en met een glimlach op mijn gezicht las ik het door.

Naast de gebruikelijke adviezen over gezond leven kwam er volgens de onderzoekers iets bijzonders naar boven.
Zo bleken de bewoners opvallend eigenwijs en koppig. De zaken moesten altijd op hún manier gaan, soms tot gesteun van hun kinderen.

Ook zijn meer dan 50 van hun kinderen geïnterviewd. Zij waren intussen ook al op leeftijd. De gestelde vragen gingen zowel over hun eigen manier van in het leven staan als over die van hun ouders.

Het viel de onderzoekers op dat hun kinderen veel meer klaagden. Vooral over hun ouders. De ouders vonden namelijk dat ze nog steeds mee konden werken op de boerderijen en hadden een uitgesproken mening dat ze meer konden dan dat hun kinderen vonden. Hun verbinding met de natuur is voor hun een belangrijke drijfveer om onderdeel te blijven van de familieboerderijen.

Stellige meningen zoals: “het is mijn leven en dat ga ik niet opgeven.” zijn te lezen in de onderzoeksverslagen. En zo zie ik het ook. Diep van binnen weet je wat er goed voor je is.

De conclusie van het onderzoek gaat over de paradox van ouder worden. Hoewel de ouders fysiek minder gezond zijn dan hun kinderen, zitten ze mentaal veel beter in hun vel. Ze hebben zelfvertrouwen, ze hakken makkelijk knopen door en bovenal, ze hebben lak aan wat de omgeving van ze denkt.

Mijn advies: volg je verlangens en doe dat wat je echt gelukkig maakt.

Bronvermelding: vakblad International Psychogeriatics en italia.it

Deze titel kwam ik gisteren tegen in een landelijke krant. Het artikel is gewijd aan een wetenschappelijk onderzoek bij inwoners in Zuid-Italië. Het ging om een groep van 29 inwoners tussen de 91-101 jaar die wonen in het landelijk gebied van Cilento. De titel triggerde me, en met een glimlach op mijn gezicht las ik het door.

Deze titel kwam ik gisteren tegen in een landelijke krant. Het artikel is gewijd aan een wetenschappelijk onderzoek bij inwoners in Zuid-Italië. Het ging om een groep van 29 inwoners tussen de 91-101 jaar die wonen in het landelijk gebied van Cilento. De titel triggerde me, en met een glimlach op mijn gezicht las ik het door.

Naast de gebruikelijke adviezen over gezond leven kwam er volgens de onderzoekers iets bijzonders naar boven.
Zo bleken de bewoners opvallend eigenwijs en koppig. De zaken moesten altijd op hún manier gaan, soms tot gesteun van hun kinderen.

Ook zijn meer dan 50 van hun kinderen geïnterviewd. Zij waren intussen ook al op leeftijd. De gestelde vragen gingen zowel over hun eigen manier van in het leven staan als over die van hun ouders.

Het viel de onderzoekers op dat hun kinderen veel meer klaagden. Vooral over hun ouders. De ouders vonden namelijk dat ze nog steeds mee konden werken op de boerderijen en hadden een uitgesproken mening dat ze meer konden dan dat hun kinderen vonden. Hun verbinding met de natuur is voor hun een belangrijke drijfveer om onderdeel te blijven van de familieboerderijen.

Stellige meningen zoals: “het is mijn leven en dat ga ik niet opgeven.” zijn te lezen in de onderzoeksverslagen. En zo zie ik het ook. Diep van binnen weet je wat er goed voor je is.

De conclusie van het onderzoek gaat over de paradox van ouder worden. Hoewel de ouders fysiek minder gezond zijn dan hun kinderen, zitten ze mentaal veel beter in hun vel. Ze hebben zelfvertrouwen, ze hakken makkelijk knopen door en bovenal, ze hebben lak aan wat de omgeving van ze denkt.

Mijn advies: volg je verlangens en doe dat wat je echt gelukkig maakt.

Bronvermelding: vakblad International Psychogeriatics en italia.it

Posted in